بخش ۹۸ - در ذکر نماز گذاردن حر و سپاهش با امام علیه السلام و خطبه خواندن آن حضرت

شهنشه به حر گفت یک سو خرام

که وقت نماز است ای نیکنام

سواران خود را منمن پیشوا

تو شو پیشوا لشگر خویش را

که حق را پرستش به پای آوریم

نماز و نیایش به جای آوریم

به شه گفت حر از جهان آفرین

تویی پیشوا بر همه راستین

سزد گر کنون با تو ای سرفراز

گذارند این هر دو لشگر نماز

چو پیشین فریضه بپرداخت شاه

یکی انجمن کرد در پیش گاه

پس از درج یاقوت گوهر فشاند

درآن انجمن خطبه ای نغز خواند

نخستین به یزدان ستایش گرفت

پرستنده وارش نیایش گرفت