بخش ۹۹ - دربیان رسیدن موکب همایون امام علیه السلام به قصر بنی مقاتل

چو گشتند لختی همی رهسپار

به قصر مقاتل گشادند بار

سپه بهر راحت فرود آمدند

سراپرده ی شاه را بر زدند

چوشه گشت آسوده ازرنج راه

یکی خیمه دید اندر آن جایگاه

به دهلیز او نیزه ای استوار

ودیگر یکی باره ی راهوار

پژوهش نمود از خداوند آن

یکی گفت با آن شه کامران

خداوند این خیمه عبدالله است

که خود نابه هنجار و دورازره است

بد اندیش مردی است جعفی نژاد

کژی باشدش پیشه زشتی نهاد

نوندی فرستاد شه سوی اوی

چو آمد ستمکار ناپاکخوی

بفرمود شهای که درروزگار

نبوده تو را جز گنه هیچ کار