بخش ۱۰۱ - رسیدن نامه ی ابن زیاد به حر و گفتگوی او با امام علیه السلام

دو لشگر چو دیدند او رازدور

که تازد همی سوی ایشان ستور

سوی او همه دیده بگماشتند

عنان های اسبان نگه داشتند

چو آمد نیاورد شه را درود

به حر پوزش آورد و اورا ستود

بدادش یکی نامه پس آن سوار

ز فرزند مرجانه ی نابکار

سپهدار بگرفت و بگشاد و دید

که بنوشته فرمانگزار پلید

که ای حر نام آور تیغ زن

تو را این چنین است فرمان زمن

به جایی که نبود درآن هیچ آب

فرود آر نوباوه ی بوتراب

از آن نامه نام آور سرفراز

شگفتی فرو ماند لختی دراز

همان نامه را مرد توسن براند

میان دولشگر باستاد و خواند

پس آنگاه گفتا به دارای دین

که نگذارمت رفتن ازاین زمین

بدو گفت آن شاه فرمانروا

بهل تا بیازیم زی نینوا