بخش ۱۱۳ - ذکر بستن ابن سعد آب را برروی امام علیه السلام

به فرزند مرجانه رفت آگهی

که فرمانده ی تخت شاهنشهی

بکنده به خرگاه چاهی شگرف

که آبش بود سرد – مانند برف

نوشت آن ستم گستر نابکار

به بن سعد ناپاک نستوده کار

که برشاه دین کار بنمای تنگ

مهل تا کند چاه و پیش آر جنگ

به فرمان دژخیم بیدادگر

عمر آن تبه گوهر کینه ور

نگهبان و جاسوس برشه گماشت

به عیوق منجوق کین برفراشت

چو لب تشنه گشتند اهل حرم

کشیدند آه از دل پر زغم

زافغانشان شه به چهر اشک راند

سپهدار اسلام را پیش خواند

دل آگاه شیر کنام یلی

مه هاشمی نور چشم علی