قصیدهٔ شمارهٔ ۵۴ - در ستایش شاهنشاه اسلام‌پناه ناصرالدین شاه غازی خلدلله ملکه گوید

دوش کانجم شد عیان بر این سپهر گرد گرد

همچو پیکان های سیمین از درون تیره گرد

راست گفتی صد هزاران مهره از عاج سپید

چیده نراد قضا بر آبنوسن تخه نرد

یا نه گفتی صدهزاران عنکبوت از سیم ناب

تار پرتو می تنند از اوج سقفی لاجورد

درکنار من نگاری رشک یک فردوس حور

چون غزالی با هژبری بر سر یک آبخورد

شوخ من شیرین دلی من ترش روی تلخکام

زین سپهر شور چشم تند خشم تیز گرد

زاسمان سبزگون بختم سیه چشمم سپید

تن خشین و لب کبود و اشک سرخ و رنگ زرد

یار دریک حجره بامن هر دو تنها روز و شب

هردو هم را دسنگیر و هردو هم را پایمرد