قصیدهٔ شمارهٔ ۶۲ - در ستایش نواب شاهزادهٔ رضوان جایگاه فریدون میرزا حکمران فارس طاب الله ثراه فرماید

ماهم ز در درآمد و بر من سلام کرد

مشکوی من ز طره خود مشک فام کرد

با هم دمید ماه من و مهر آسمان

روشن جهان ازاین دو ندانم کدام کرد

رضو ان ندانما که به غلمان چه خشم کرد

کاو تنگدل ز خلد به گیتی خرام کرد

غلمان مگو فریشته به ذکر مهین خدای

زی من به مدح خسرو دنیا پیام کرد

دارای ملک فارس فریدون راستین

کاو را خدای بار خدای انام کرد

باری نگارم آمد و بنشست و هر نفس

مستانه بر رسوم تواضع قیام کرد

وهم آمدم به پیش که دیوانه شد مگر

از بس نمود لابه و از بس سلام کرد

دزدیده کرد خنده و از دیده اشک ریخت