قصیدهٔ شمارهٔ ۷۳ - د‌ر ستایش کهف الادا‌نی‌والاقاصی‌جناب‌حاج‌میرزا آقاسی رحمه ا‌لله فرماید

ازین سان کابر نیسانی دمادم گوهر افشاند

اگر ترک ادب نبود به دست خواجه می ماند

درختان را چه شد کامروز می رقصند از شادی

مگر بر شاخ گل بلبل مدیح خواجه می خواند

جناب حاجی آقاسی که ریزد طرح صد گردون

اگر شخص جلالش گردی از دامن برافشاند

اگر باد عتاب او زند یک لطمه بر هستی

چه جای هفت گردون کافرینش را بجنباند

وگر برق خلاف اوکشد یک شعله درگیتی

چه جای خار صحرا کاب دریا را بسوزاند

خداوندا بدان ذات خداوندی که گر خواهد

به قدرت چرخ را در دیده موری بگنجاند

به قهاری که قهرش پشه یی راگر دهد فرمان

به زخم نیش او خرطوم پیلان را بپیچاند