قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۴ - در ستایش شاهزاد‌هٔ رضوان و ساده حسنعلی میرزا طاب ا‌لله ثراه گوید

ز چشمم خون فرو ریزد به یاد چشم فتانش

پریشان خاطرم از عشق گیسوی پریشانش

ار خورشید می جویی نگهی روی چون ماهثث

وگر شمشاد می خواهی ببین سرو خرامانش

به دوران هرکجا باشد دلی از غم به درد آید

مرا دردی بود در دل که جز غم نیست درمانش

فدن روس و عارض گل خط سعزه اس و لب غن چه

بود خود گلشن خوبی چه حاجت سیر بستانش

شود شیرین کلامیها ز لعل دلکشش ظاهر

همانا تنگ شکر هست پنهان در نمکدانش

سلامت را دعاگفتم ز شوق چشم بیمارش

چو باران گریه سرکردم ز هجر لعل خندانش

ز حیرانی گریبان را نمودم چاک تا دامن

چو دیدم کافتابی سر زد از چاک گریبانش