قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۹ - مطلع الثالث

همانا فصل تابستان سرآمد عهد تسعینش

که مایل شد به کفه شب ترازو باز شاهینش

چو پر باز بود اسپید روز از روشنی آوخ

که ابر تیره تاری تر نمود از چشم شاهینش

فلک از ابر ایدون آبنوسی گشته خورشیدش

چمن از باد ایدر سندروسی گشته نسرینش

قمر بدگوهری رخثباکه گردون بود عمانثن

سمن بدعنبری بویا که هامون بود نسرینش

به کام اندر کشید این را زمین از بیم بدگویش

به ابر اندر نهفت آن را فلک از چشم بدبیش

مرآن کانون که مهرافروخت درمرداد و شهریور

عیان در آسمان دود از چه در آبان و تشرینش

مر آن دراعه سندس که بیضا دوخت در جوزا

به اکسون وشساب ایدر جهان را عزم تردینش