قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۸ - در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده فریدون میرزا گوید
قاآنیبامدادان کآ فتاب خاوری سر زد ز بام
ماهرویم بام را از عکس گیسو کرد شام
گه رخش دیدم به زیر زلف و گفتم این دمست
کآفتاب عالم آرا برکشد تیغ از نیام
گه پریشان دیدمش زلفین و گفتم این زمان
چون شب تاریک عالم را فروگیرد ظلام
نور صبح و نور رویش بسکه با هم بد قرین
من ندانستم به تحقیقی این کدامست آن کدام
روی او بر قد او چون لاله یی بر شاخ گل
خال او در زلف او چون دانه یی در زیر دام
طره طرار او بر طرف خط مشکسای
طرفه طوماریست کز مشک ختن دارد ختام
نام دلها کرده گویی ثبت در طومار زلف
کز سواد زلف مشکینش جهان شد مشکفام
نی خطا گفتم دلی را کاو به زلف اندر کشد
زو چو بدخواه شهنشه نی نشان ماند نه نام
الغرض شادان رسید آن ماه و جان از خرمی
چون قدح خواری که نو شدباده درعید صیام
گفت ای راوی که شخص آفرینش سربسر