خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ورود/ ثبت نام

خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ناهید

مرجع تخصصی فرهنگی هنری برای داستان، شعر و کتاب صوتی فارسی

ناهید بستری برای انتشار، خرید و شنیدن آثار ادبی و صوتی از نویسندگان، شاعران و خالقان مستقل است.

دسترسی سریع

داستان‌ها کتاب‌های صوتی شعرها درباره ما

تماس با ما

آدرس: مشهد، بلوار احمدآباد، عارف 8، پلاک 33 واحد 1

تمام حقوق محفوظ و متعلق به پلتفرم فرهنگی ناهید می باشد.

قطران تبریزی | اشعار و دیوان | ناهید

قطران تبریزی

قطران تبریزی

شرف‌الزمان حکیم ابومنصور قطران عضدی تبریزی (زادهٔ سال نامعلوم در در روستای شادباد مشایخ از توابع تبریز، درگذشته به سال ۴۶۵ هجری قمری مدفون در مقبرة الشعرای تبریز)، شاعر ایرانی سدهٔ پنجم هجری، هم‌دوران با شدادیان و روادیان است.

بخش‌های دیوان قطران تبریزی

قطران تبریزی دیوان اشعار۱ ترجیعات۴ ترکیبات۶ رباعیات۱۵۱ قصاید۲۱۴ مسمطات۲ مقطعات۱۴۹

اشعار قطران تبریزی

۵۲۷ شعر

شمارهٔ ۳۶

تا جهان باشد بکام و نام شاهنشاه باد آفتابش تاج باد و آسمانش گاه باد دست بیدادی بداد از مردمان کوتاه کرد باد عمر او دراز و رنج او کوتاه باد مشتری دمساز او را سال و مه دمساز باد واسم...

شمارهٔ ۳۶

آنی که دل من از تو خرم گردد روی تو همی چراغ عالم گردد چون از سختی دلم پر از غم گردد چون بنگرمت غم از دلم کم گردد

شمارهٔ ۳۶ - در مدح ابوالمعمر

ببین آن روی اگر بر سرو بستانت قمر باید ببین آن زلف اگر بر ماه مشگینت کمر باید لب و دندان او جوید رخ و زلفین او خواهد که را مرجان لؤلؤ پوش و مشک گل ببر باید دو زلف دو رخش بوید دو چش...

شمارهٔ ۳۷

شاه شدادی همیشه تندرست و شاد باد تا گل و شمشاد باشد با گل و شمشاد باد باد یزدان جاودانه چاره و فریاد او دایم او بیچارگان را چاره و فریاد باد عادت او هست نیکی چرخ با او نیک باد پیشه...

شمارهٔ ۳۷

از دوستی تو جز ندامت ناید بر تو ز بهی همی علامت ناید از داروی بیمار سلامت ناید از تو ببرم که جز ملامت ناید

شمارهٔ ۳۷ - در مدح ابونصر محمد ( مملان )

تا ز آمدن دوست بر من خبر آمد گویی سرم از ناز به خورشید برآمد چون شاخ گلی بودم پیوسته بی بار بر من ز گل شادی پیوسته برآمد روزی همه درد و غم مردم به سر آید ار جو که همه درد و غم من ب...

شمارهٔ ۳۸

یاد نیاری ز قندهار وز نو شاد نیز نگویی حدیث بصره و بغداد نام ونشان بهشت کنک نجویی گر بنشینی میان لشگری آباد هست درونش پر از نگار چو دیبا هست ز بیرونش استوار چو پولاد همچو سپهر برین...

شمارهٔ ۳۸

تا کی ز فراق بر دلم بند بود اندوه فراق بر دلم چند بود آن دل که بدلبر آرزومند بود در فرقت او چگونه خرسند بود

شمارهٔ ۳۸ - در مدح میر ابوالهیجا منوچهر

چون شمال مهرگان اندر هوا پویا شود زاغ گنگ اندر میان بوستان گویا شود نار چون بیجاده گردد سیب چون مرجان شود آب چون پیروزه گردد خاک چون مینا شود هست هم دینار و هم دیبا گرامی از چه رو ...

شمارهٔ ۳۹

جان بدخواهان تاج خسروی رنجور باد گنج شادی را همیشه جان او گنجور باد در سرای دوشمنان او همیشه شیونست از حدیث او جهان پر لؤلؤ منثور باد دیده ها روشن شود از طلعت پر نور او جاودان اندر...

شمارهٔ ۳۹

بیدادگرا به گرد بیداد مگرد کز خلق به بیداد برآوردی گرد ترسم بخوری ز درد ما روزی درد بیداد رسد به هرکه بیدادی کرد

شمارهٔ ۳۹ - در مدح ابودلف هنگام شکست دادن دشمن در قلعه نخجوان

خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بود هوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود نگارهای نو آیین ز گلستان بسترد پرندهای بهاری ز بوستان بربود ز کله های بهاری نه بوی ماند و نه رنگ ز حله های بهار...

شمارهٔ ۴

ای همیشه جان بدخواهان فکنده در بلا بر تو بهروزی و پیروزی همیشه مبتلا جز بقول نیک ناید هرگز از لفظت نعم جز بشغل بد نیاید هرگز از قول تو لا آن مخالف را که گیتی در بلا بود از بدش زار ...

شمارهٔ ۴

بسپرد بپای ناکسان دهر مرا تا کرد مجال یادشان قهر مرا با دیدن تو نوش شود زهر مرا ور نه نبدی جای در این شهر مرا

شمارهٔ ۴ - در مدح ابو نصر مملان

تا دل من در هوای نیکوان گشت آشنا در سرشک دیده ام کرد این دل خونین شنا تا مرا بیند بلا با کس نبندد دوستی تا مرا بیند هوی با کس نگردد آشنا من بدی را نیک تر جویم که مردم را بدی من بلا...

شمارهٔ ۴ - در مدح ابوالفضل علی

سپاه نوبهار آمد وز او گیتی دگرگون شد که هامون همچو گردون گشت و گردون همچو هامون شد چو روی و موی دلبندان زمین گلبوی و گلگون شد بعنبر گل سرشته شد بصندل آب معجون شد ز خیل تو بنفشه مرز...

شمارهٔ ۴ - در مدح شاه ابوالخلیل جعفر

یافت زی دریا دگر بار ابر گوهر بار بار باغ و بستان یافت دیگر ز ابر گوهر بار بار چونکه از باریدنش هر دم زمین خرم شود بر زمین گوهر ز چشم خویش گوهر بار بار هرکجا گلزار بود اندر جهان گل...

شمارهٔ ۴۰

دولت خورشید شاهان جاودان بر پای باد ملکت امید میران سرمدی بر جای باد دشمن تاریک نالان باد همچون زیر و نای در سرای او همیشه بانک زیر و نای باد تا فراز پایه عرشش رسیده باد سر بر سر ش...

شمارهٔ ۴۰

نیمی ز دلم باد شد و نیمی گرد نیمی ز تنم گرم شد و نیمی سرد گفتم که وفا متاع مهر اندوزد چون درد دلم همه جفا بار آورد

شمارهٔ ۴۰ - در مدح ابومنصور وهسودان

دل بدو دادم که جان از روی او شادان شود جان من هست او سزد گر دل فدای جان شود گر بر او نازد دل و جان نیست طرفه زان کجا دل سوی دلبر گراید جان سوی جانان شود چون گل خندانش رخ چون لاله ن...

شمارهٔ ۴۱

آنچه ایزد خواست کرد و آنچه مردم خواست داد شاه را بالنده کرد و تن درستش کرد شاد شاه را تابنده کرد آن تندرستی در بزه شد تنش پالوده چون از باده آسوده لاد هست پنجاه و سه سالش داد پنجاه...

شمارهٔ ۴۱

از چشم و دل من آب و آتش خیزد وز هر دو زمانه رستخیز انگیزد نشگفت گر آن حور ز من بگریزد کز آتش و آب هرکسی پرهیزد

شمارهٔ ۴۱ - فی المدیحه

دیر آمدن شاه برآورد ز من دود گر دیرتر آید برود جان و تنم زود از بسکه همی دارم در سینه غم شاه خون دل ریشم زره دیده بپالود با پشت خم آگینم و با کام سم آگین با چشم دم آلودم و با جان غ...

شمارهٔ ۴۲

کمان برم که درین روزگار تیره چو شب بخفت چشم مروت بمرد مادر جود ز سیر هفت ستاره درین دوازده برج بده دوازده سال اندرین دیار و حدود هزار شخص کریم از وجود شد بعدم که یک کریم نمی آید از...

صفحه قبلصفحه ۱۴ از ۲۲صفحه بعد

بازگشت به فهرست شاعران