شمارهٔ ۱۹

ای شهسوار حسن سر افراز کن مرا

ای من سگت بسوی خود آواز کن مرا

تا با تو راز گویم و فارغ شوم دمی

بهر خدا که همدم و همراز کن مرا

لطف تو معجزیست که بر مرده جان دهد

لطفی نما و زنده ز اعجاز کن مرا

چون کاکل تو چند توان گشت بر سرت

تیغی بگیر و از سر خود باز کن مرا

ساقی هلاکم از هوس پای بوس تو

در پای خویش مست سرانداز کن مرا

نازی بکن که بی خبر افتم بخاک و خون

یعنی که نیم کشته آن ناز کن مرا

جانا بغمزه سوی هلالی نظر فگن

وز جان هلاک غمزه غماز کن مرا