شمارهٔ ۹۰

مشتاق درد را به مداوا چه احتیاج

بیمار عشق را به مسیحا چه احتیاج

چون جلوه گاه سبزخطان شد مقام دل

ما را دگر به سبزه و صحرا چه احتیاج

تا کی به ناز رفتن و گفتن که جان بده

جان می دهم بیا به تقاضا چه احتیاج

چون ما فرح ز سایه قصر تو یافتیم

ما را به فیض عالم بالا چه احتیاج

واعظ ملالت تو به بانگ بلند چیست

آهسته باش این همه غوغا چه احتیاج

تا چند بهر سود و زیان درد سر کشیم

داریم یک سر این همه سودا چه احتیاج

دور از تو خو گرفته هلالی به کنج غم

او را به گشت باغ و تماشا چه احتیاج