شمارهٔ ۱۲۹

نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند

این چه نخلیست که دارد برگ جان پیوند

آه از آن چشم که چون سوی من افگند نگاه

چاکها در دلم از خنجر مژگان افگند

گر دهم جان بوفایش نپسندد هرگز

آه از آن شوخ جفا پیشه دشوار پسند

گر نگیرد ز سر لطف و کرم دست مرا

دست کوتاه من و دامن آن سرو بلند

منم از چشم تو قانع بنگاهی گاهی

وز تمنای میانت بخیالی خرسند

صد رهم بینی و نادیده کنی آه ز تو

حال من دیدن و این گونه تغافل تا چند

مهر رخسار تو چون ذره پریشانم ساخت

شوق خال تو مرا سوخت بر آتش چو سپند

شب هجر تو هلالی ز خراش دل خویش

چاک زد سینه بنوعی که دل از خود بر کند