شمارهٔ ۱۵۹

اگر چون تو سروی ز جایی برآید

شود رستخیز و بلایی برآید

خدا را لب خود بدشنام بگشا

که از هر زبانی دعایی برآید

تو سلطان حسنی و عالم گدایت

چنان کن که کار گدایی برآید

چه کم گردد آخر ز جاه و جلالت

اگر حاجت بینوایی برآید

مزن تیر جور و حذر کن ز آهی

که از سینه مبتلایی برآید

مرا می کشد انتظار قدومت

چه باشد که آواز پایی برآید

هلالی ازین شب خلاصی ندارد

مگر آفتابی ز جایی برآید