شمارهٔ ۱۹۱

از آن چه سود که نوروز شد جهان افروز

که بی تو روز و شب ما برابرست امروز

اگر بقصد دلم سوی تیغ دست بری

بپای خویشتن آید چو مرغ دست آموز

دلم بذوق شکر خنده تو پر خون شد

کجاست غمزه خونریز و ناوک دلدوز

بدفع لشکر غم صد سپه برانگیزم

ولی چه سود که بختم نمی شود پیروز

بگریه گفتمش ای مه بعاشقان می ساز

بخنده گفت هلالی بداغ ما می سوز