شمارهٔ ۲۸۴

خیز تا امروز با هم ساغر صهبا کشیم

خویش را دامن کشان تا دامن صحرا کشیم

باغ و بستان دلکشست و کوه و صحرا هم خوشست

هر کجا گویی بساط عیش را آنجا کشیم

کس چرا از دست دنیا ساغر محنت کشد

ساغری گیریم و دست از محنت دنیا کشیم

ساقیا میخانه دریاییست پر ز آب حیات

جهد کن تا کشتی خود را در آن دریا کشیم

نازنینان سرکش و ما در مقام احتیاج

جای آن دارد کزیشان ناز استغنا کشیم

چون ز حال زار خود پیش تو نتوان دم زدن

گوشه ای گیریم و آهی از دل شیدا کشیم

ای رقیب سنگدل زین خشم و کین بگذر که ما

ناز رعنایی ز یار نازک رعنا کشیم

فکر خوبان کن هلالی فکر دیگر تا بکی

خود چرا بر لوح خاطر نقش نازیبا کشیم