شمارهٔ ۲۹۸

جان به حسرت نتوان بی رخ جانان دادن

خواهمش دیدن و حیران شدن و جان دادن

دو جهان در عوض یک سر موی تو کم است

دل و جان خود چه متاعی ست که نتوان دادن

جرعه ای بخش از آن لب که ثوابی ست عظیم

تشنه را آب ز سر چشمه حیوان دادن

خال اگر نیست رخ خوب ترا ز آن سبب است

که به موری نتوان ملک سلیمان دادن

تا کی افسانه خود پیش خیالت گویم

درد سر این همه خوش نیست به مهمان دادن

بی تو هجران به سرم گر اجل آرد روزی

می توان جام خود از شوق به هجران دادن

گر چنین موج زند اشک هلالی هر دم

خانمان را همه خواهیم به توفان دادن