شمارهٔ ۳۴۲

نمیکشیم سر از آستان خانه تو

کجا رویم سر ما و آستانه تو

ترا بهانه چه حاجت برای کشتن من

مکن مکن که مرا میکشد بهانه تو

ترحمی بکن ای پادشاه کشور حسن

که غیر ظلم و ستم نیست در زمانه تو

از آن سمند تو برمیجهد گه جولان

که رقص میکند از ذوق تازیانه تو

سفید گشت مرا استخوان و خوشحالم

بدان امید که روزی شود نشانه تو

شب از فسانه بروز آورند و این عجبست

که روز خود بشب آرم من از فسانه تو

هلالی از غم جانسوز عشق آه مکش

که سوخت جان من از آه عاشقانه تو