شمارهٔ ۳۷۷

ای آنکه در نصیحت ما لب گشوده ای

معلوم می شود که تو عاشق نبوده ای

هر طعنه ای که بر دل آزرده کرده ای

بر زخم ما جراحت دیگر فزوده ای

گفتی اگر دل تو ربودم به صبر کوش

صبری که بود پیشتر از دل ربوده ای

گفتم شنوده ام ز لبت ناسزای خویش

گفتا سزاست هرچه از آن لب شنوده ای

ای دل وفا مجوی که خوبان شهر را

ما آزموده ایم و تو هم آزموده ای

شادم که بنده را سگ خود گفته ای ز لطف

ای من سگت که بنده خود را ستوده ای

جوری که از تو دید هلالی به آن خوش است

آن جور نیست بلکه ترحم نموده ای