شمارهٔ ۳۹۳

ز دوری تا به کی ما را چنین مهجور می داری

وگر نزدیک می آیم تو خود را دور می داری

طبیب من تویی اما مرا بیمار می خواهی

دوای من تویی اما مرا رنجور می داری

به نور خود شبی روشن نکردی مجلس ما را

چراغ آشنایی را چرا بی نور می داری

مگر کیفیت رنج خمار ای جان نمی دانی

که ما را بی شراب لعل خود مخمور می داری

به دستور سگان زین آستانم چند می رانی

چه رسم است این که عاشق را بدان دستور می داری

به بزم وصل حاضر می کنی ارباب حشمت را

همین مسکین هلالی را ز خود مهجور می داری