شمارهٔ ۴۲۰

چند رسوا شوم از عشق من شیدایی

عشق خوبست ولیکن نه بدین رسوایی

خواستم پیش تو گویم غم تنهایی خویش

آمدی سوی من و رفت غم تنهایی

مست عشقیم اگر هیچ ندانیم چه غم

ذوق نادانی ما به ز غم دانایی

بر زمین جلوه نمودی فلک از رشک بسوخت

که فلک را ملکی نیست به این زیبایی

سرو و گل نازک و رعناست ولی نتوان یافت

گل باین نازکی و سرو به این رعنایی

در چمن پیش تو رشکست ز نرگس ما را

گرچه مشهور جهانست به نابینایی

رفتی و دیر شد ایام فراقت چه کنم

زود باز آی که مردم ز غم تنهایی

چون سگ توست هلالی دگرش منع مکن

که در این راه چرا می روی و می آیی