رباعیّات

شمارهٔ ۱

ای کرده ز لطف و قهر تو صنع خدا در عهد ازل بهشت و دوزخ پیدا بزم تو بهشت است و مرا جرمی نیست چون است که در بهشت ره نیست مرا

شمارهٔ ۱۰

چون مهر پری ز خاتم جم برداشت دلتنگی از اهل عالم برداشت پرسیدم از او که ای صنم نام تو چیست در حال نگین از سر خاتم برداشت

شمارهٔ ۱۱ - محسن

امروز چو دست صبح دامن برداشت حسنی دیدم که هوش از تن برداشت کی دانستم که چون بود واژونه در پاش فتادم او سر من برداشت

شمارهٔ ۱۲

افسوس که آن یار پسندیده برفت ناکرده مرا وداع و نادیده برفت عالم همه پیش چشم من تاریک است تا روشنی دیده ام از دیده برفت

شمارهٔ ۱۳