بخش ۱۷ - اشارت به خوابی که ناظم در اثنای این دیباچه دیده و تعبیر آن چنانچه خود کرده آرمیده

چون رسیدم شب بدینجا زین خطاب

در میان فکرتم بربود خواب

خویش را دیدم به راهی بس دراز

پاک و روشن چون ضمیر اهل راز

نی ز بادش گرد را انگیزشی

نی به خاکش آب را آمیزشی

بود القصه رهی بی گرد و گل

من در آن ره گام زن آسوده دل

ناگه آواز سپاهی پر خروش

از قفا آمد در آن راهم به گوش

بانگ چاووشان دلم از جا ببرد

هوشم از سر قوتم از پا ببرد

چاره می جستم پی دفع گزند

آمد اندر چشمم ایوانی بلند

چون شتابان سوی آن بردم پناه

تا شوم ایمن ز آسیب سپاه

از میانشان والد شاه زمن

آن به نام و صورت و سیرت حسن

بارگیر ی چرخ رفعت زیر ران

رخ فروزنده چو مهر و مه بر آن

جامه های خسروانی در برش