بخش ۵ - مناجات دوم متضمن اشارت به آنکه حقیقت حق وجود صرف است و هستی مطلق جل ذکره و عم بره

ای علم هستی ما با تو پست

نیست به خود هست به تو هر چه هست

ذات تو هم هستی و هم هست کن

هست کن عالم نوی و کهن

هست تویی هستی مطلق تویی

هست که هستی بود الحق تویی

هر چه نه هستی به سرای مجاز

باشدش البته به هستی نیاز

آنچه نه محتاج به کس هستی است

بر همه کس زانش زبردستی است

نام و نشانت نه و دامن کشان

می گذری بر همه نام و نشان

پست و بلند از کرمت بهره مند

با تو یکی نسبت پست و بلند

با همه چون جان به تن آمیزناک

پاک ز آلایش ناپاک و پاک

چشم مشبه ز جمال تو کور

عقل منزه ز کمال تو دور

ناقه تنزیه چو تنها فتاد

پای ز معموره به صحرا نهاد

حادی تشبیه چو محمل براند

رفت به معموره و در گل بماند