بخش ۵۲ - عقد پانزدهم در خوف که طریق احتیاط ورزیدن است و بر نعمت امنیت و انبساط لرزیدن

ای دلت را سر بی خویشی نه

جنبش عاقبت اندیشی نه

گه به کاشانه نهی گاه به باغ

مسند ایمنی و مهد فراغ

کرده ای عام گل منزل دل

از تو تا عالم دل صد منزل

چرخ را بین که چه بیداد فن است

مرگ را بین که چه بنیاد کن است

آن ز بیداد فنی بر سر کین

وین ز بنیاد کنی کرده کمین

تو به غفلت ز همه آسوده

راه بازی و هوس پیموده

گر به دل آیت ترسیت بود

وز خردمندی درسیت بود

به که بی ترس خوری و آشامی

در صف بی خردان آرامی