بخش ۸۲ - عقد بیست و پنجم در فتوت که بار خود از گردن خلق نهادن است و زیر بار خلق ایستادن

ای که از طبع فرومایه خویش

می زنی گام پی وایه خویش

خاطر از وایه خود خالی کن

زین هنر پایه خود عالی کن

بهر خود گرمی جز سردی نیست

سردی آیین جوانمردی نیست

چند روزی ز قوی دینان باش

در پی حاجت مسکینان باش

شمع شو شمع که خود را سوزی

تا به آن بزم کسان افروزی

با بد و نیک نکوکاری ورز

شیه یاری و غمخواری ورز

ابر شو تا که چو باران ریزی

بر گل و خس همه یکسان ریزی

چشم بر لغزش یاران مفکن

به ملامت دل یاران مشکن

در گذر از گنه و از دگران

چون ببینی گنهی در گذران

باش چون بحر ز آلایش پاک

ببر آلایش از آلایشناک

همچو دیده به سوی خویش مبین

خویش را از دگران بیش مبین