بخش ۱۱۰ - حکایت صوفی و اعرابی که غلام وی به حسن حدی شتران وی را هلاک کرده بود

صوفیی راه یقین می پیمود

پا به میدان توکل می سود

روز در بادیه می برد به شب

یک شبی زنده ای از حی عرب

آمدش در ره آن بادیه پیش

ساختش شمع سیه خانه خویش

کرد در ساحت آن خانه نگاه

دید شبرنگ غلامی چون ماه

در غل و بند ز گردن تا پای

قدرتش نی که بجنبد از جای

بر زمین روی تواضع مالید

پیش مهمان به تضرع نالید

که بود خواجه من اهل کرم

نزند جز به ره لطف قدم

نشود سد روش احسان را

نکند رد سخن مهمان را

خواه ازو عفو گنهکاری من

رحم بر عجز و گرفتاری من

خواجه چون روی به مهمان آورد

وز پی طعمه او خوان آورد

گفت انگشت به خوانت ننهم

تا نبخشی گنه این سیهم