شمارهٔ ۵
جامینفحات وصلک اوقدت جمرات شوقک فی الحشا
ز غمت به سینه کم آتشی که نزد زبانه کما تشا
تو چه مظهری که ز جلوه تو صدای صیحه صوفیان
گذرد ز ذروه لامکان که خوشا جمال ازل خوشا
همه اهل مسجد و صومعه پی ورد صبح و دعای شب
من و ذکر طلعت و طره تو من الغداة الی العشا
ز کمند زلف تو هر شکن گرهی فکنده به کار من
به گره گشایی لعل خود که ز کار من گرهی گشا
دل من به عشق تو می نهد قدم وفا به ره طلب
فلین سعیٰ فبه سعیٰ و لین مشیٰ فبه مشیٰ
به تو داشت خو دل گشته خون ز تو بود جان مرا سکون
فهجرتنی و جعلتنی متحیرا متوحشا
چه جفا که جامی خسته دل ز جدایی تو نمی کشد
قدم از طریق جفا بکش سوی عاشقان جفاکش آ