شمارهٔ ۱۳
جامیرفیقان خاک نجد است این نگه دارید محمل ها
که آرد عشق یاران گریه بر آثار منزل ها
به هر منزل بتان دل گسل بودی نمی دانم
ازین فرخنده منزل ها چرا بستند محمل ها
ز اشک عاشقان بوده ست پرگل راهشان اینک
نشان دست و پای ناقه هاشان مانده در گل ها
به هرجایی که بنماید نشانی از کف پایی
فروریزند اشک از دیده ها خونابه از دل ها
چرد گور و گوزن امروز هرجا ساز کردندی
میان سبزه و گل آهوان شوخ محفل ها
خوش آن کز گریه بودی گرد من دریا و بر حالم
زدندی قهقهه آن نازنین کبکان ز ساحل ها
چرا شد کوف و کرکس کبک و تیهو را خلف یارب
ز تصریف قضا دارم بسی زینگونه مشکل ها
نویس ازمن به ایشان نامه ای از صدق دل جامی
وضمنها صفاء الود فاختمها و ارسلها