شمارهٔ ۲۵جامیقطعاتای سفله بس که گفته تو خنده آوردخوانند مردمان پی دفع ملالتشگفتی بود جزالت شعرم چنانکه آبخواهد فرو رود به زمین از خجالتشآری به هر که شعر بری لت بود جزاشکو شعر کس که باشد ازینسان جزا لتش
