شمارهٔ ۴۱ - در وصف پیل جنگی هندی

پیل چو کوهی که بود بی سکون

چارستون زیر که بی ستون

وان جل زر نیش به فرو شکوه

سایه همی کرد به بالای کوه

سود بگردون سر شنگرف سای

رنگ شفق زو شده شنگرف زای

پیچش خرطوم بسان کمند

اژدری افتاده ز کوه بلند

اژدر آن کوه شده پارپیچ

مار ازو یافته در غار پیچ

بر شده بالا و سوارش بلند

چون دو پیاده به پس پیل بند

در ته پا کوه زمین سای او

پایه کوهی به صفت پای او

زان سپر انگیزیی سهمناک

در ته پایش سپری گشته خاک

شاه ز بندی که به پایش فگند

مات شده صد شه از آن پیل بند

گر به سپل پای برادر ز جای

سلسله فریاد بر ارد ز پای

کشتی عاج است تو گویی روان

گشته دو گوشش زد و سو بادبان