۱۰۰ شعر از امیرخسرو دهلوی
با علم فتح دران راه دور سایه فشان شد بحد کنت پور خان جهان حاتم مفلس نواز گشت باقطاع اوده سرفراز از کف جود و کرم حق شناس کرد فراهم سپه بی قیاس من که بدم چاکر او پیش از آن کرد کرم آن
لیک اگر پند من آری به گوش مصلحت آن ست که مانی خموش چل شد و درین جهت آمد نشست پیش مبین بیش که افتی به شست نوبت توبه است گرانی مکن روی به پیریست جوانی مکن بار خدایا من غافل ز راز این
مبارک روز شنبه گاه پیشین گه هنگامی است با انوار بیش این جهان از چشمه خود روی شسته که و مه سبحه و سجاده جسته مؤذن قامت خود بر کشیده جماعت صف به مسجد بر کشیده ممالک گیر سلطان جهان بخ
ور هوس مثنوی ات در دل است حل کنم این بر تو که بس مشکل است وز روشی کز تو نیاید مرو گفت بدم مشنو و نیکو شنو نظم نظامی به لطافت چو در وز در او سر به سر آفاق پر پخته ازو شد چو معانی تم
