بخش ۳۲ - رفتن خسرو به سوی قصر شیرین و در بستن شیرین به روی خسرو

چو بستان تازه گشت از باد نوروز

جهان بستد بهار عالم افروز

ز آسیب صبا در جلوه شد باغ

به غارت داد بلبل خانه زاغ

هوا کرد از گل آشوب خزان دور

به مشک تر به دل شد گرد کافور

عروس غنچه را نو شد عماری

کمر بر بست گل در پرده داری

بنفشه سر بر آورد از لب جوی

زمین گشت از ریاحین عنبرین بوی

نسیم صبح گاه از مشک بویی

هزاران نافه در بر داشت گویی

حریر گل ورق در خون سرشته

برات عیش بر ساقی نوشته

ملک بر عزم صحرا بارگی جست

به پشت باد سرو نازنین رست