شمارهٔ ۱۳
امیرخسرو دهلویزهی وصف لبت ذکر زبان ها
دهانت در سخن اکسیر جان ها
چو می خندد لب شکرفشانت
ز حیرت باز می ماند دهان ها
ز عشقت کو به دل تخم وفا ریخت
مرا در سینه می ریزد سنان ها
فلک را آه مظلومی چو من سوخت
چرا آتش نبارد ز آسمان ها
مکن عیبم کنم گر بوسه بازی
به گرد کوی تو بر آستان ها
مرا با شکل رسوایی خوش افتاد
بخندید ای رفیقان از کران ها
ز عشقت آب چشم من که بی تو
جوانمردی ندارد ناودان ها
شبی کردم به بستان ناله درد
رها کردند مرغ ها آشیان ها
از این ره رفت خسرو خلق گویند
چو بیند جابه جا از خون نشان ها