شمارهٔ ۷۷۴

منم امروز حدیث تو و مهمانی چند

پاره از دیده و دلها همه بریانی چند

هر زمان کاتش سودای تو افزود عشق

جای خاشاک بر آتش فگند جانی چند

دی سوی سوختگان دید و گفتی که که اند

کافرا گیر به بتخانه مسلمانی چند

تا تو از خانه برون آیی هر دم چاک است

بر سر کوی تو دامان و گریبانی چند

من ندانم که چه مرغم به یکی گلشن اسیر

که رود آخر هر مرغ به بستانی چند

ما پریشان دل و او می گذرد مست او را

چه غم ار جمع نگردند پریشانی چند

خنده بیخبران است چو رنج دل ما

می ندانیم چه رنجیم ز نادانی چند

حال ما دیده ای گر ای صبا آن سو گذری

بدهی یادش ازین بی سر و سامانی چند

خسروا بر دل آتشکده بسیار گری

کاین جهنم نشود کشته به بارانی چند