شمارهٔ ۱۴۹۶

ماهی رود و من همه شب خواب ندانم

وه این چه حیات است که من می گذرانم

گفتی که چسانی ز غمم باز نگویی

من با تو چه گویم چو ندانم که چسانم

یک شب ز رخ خویش چراغیم کرم کن

تا قصه اندوه توام پیش تو خوانم

بوده ست گمانم که ز دستت نبرم جان

جاوید بزی تو که یقین گشت گمانم

پرسی که بگو حال خود ای دوست چه پرسی

آن به که من این قصه به گوشت نرسانم

نی ز آن منی تو چه برم رشک ز اغیار

بیهوده مگس از شکرستان که رانم

تا چند دهی دردسر ای اهل نصیحت

من خود ز دل سوخته خویش به جانم

زان گونه که ماندی تو درین سینه هم اکنون

مانی تو درین سینه و من بنده نمانم

گویند که خسرو تو شدی خاک به کویش

ناچار چو رفتن به درش می نتوانم