شمارهٔ ۱۶۵۱

آن کیست که می آید صد لشکر دل با او

درویش جمالش ما سلطان دل ما او

بی صبح و شبی خواهم کو را غم خود گیرم

من گویم و او خندد تنها من و تنها او

مستم ز خیال او من با وی و وی با من

یارب چه خیال است این اینجا من و آنجا او

هجرم که ز چرخ آمد از آه خودش زین پس

تا سوخته نگذارم یا من به جهان یا او

مهتاب چه خوش بودی گر بودی و من تنها

لب بر لب و رو بر رو او با من و من با او

گویند مرا آخر دیوانگیت خو شد

دیوانه چرا نبوم ماه من شیدا او

من خسرو او زیبا بنگر که چه ننگ است این

دیباچه دلها من آیینه جانها او