شمارهٔ ۱۷۹۰
امیرخسرو دهلویگرچه به هر سخن دلم از تن ربوده ای
با این همه بگوی که جانم فزوده ای
چشمت به غمزه بردن دل ها نمونه ای ست
تا تو بدین بهانه چه دل ها ربوده ای
رویت درون پرده و صد پرده چاک از او
شادی به روزگار کسی کش نموده ای
بالین گردناک مرا طعنه می زنی
جانا به تکیه گاه غریبان نبوده ای
آسان مگیر آه و دم سرد من از آنک
خردی و گرم و سرد جهان نآزموده ای
گفتی که خون به دست خودت ریز ای رقیب
شکرانه بر من است که از وی شنوده ای
کی داند انده شب تنهانشستگان
ای آن که مست در بر جانان غنوده ای
ای مرغ آب عربده دریات سهل بود
پروانه وار سینه بر آتش نسوده ای
بد گفت عاشقانت چنین کرد خسروا
رنجه مشو که کشته خود را دروده ای