شمارهٔ ۱۸۱۶

جانا تو زغم خبر نداری

کز سوز دلم اثر نداری

بردار چو بر درت فتادم

یا خود فگنی و برنداری

تا کی به جواب تلخ سوزی

نی آنکه به لب شکر نداری

جای تو دل من است بنشین

دل جای دگر اگر نداری

می کن ز جفا هر آنچه خواهی

دانم که جز این هنر نداری

ای غم تو ز جان من چه خواهی

یا کار دگر مگر نداری

خسرو تو به راه خوبرویان

یکسر چه روی دو سر نداری