شمارهٔ ۱۹۴۱

پسرا و نازنینا به کرشمه گاه گاهی

اگر اتفاقت افتد به فتادگان نگاهی

ز غمت کجا گریزم که جهان گرفت حسنت

ز تو هم به تست یارا اگرم بود پناهی

شرف هلاک مابین به دو بوسه جان نو ده

که گر این امید باشد بزییم چندگاهی

چو فغان کنم به کویت ز علی اللهم چه رنجی

در شه تهی نباشد ز نفیر دادخواهی

نکنی تو راه کوته بر ما و هر زمانی

به فنا رهم نماید اجل و دراز راهی

به امید با تو ما را چو نرفت پیش کاری

پس از این چو نامرادان من و گوشه ای و آهی

چه دراز بود امشب که خیال بر سر آمد

بدمید صبح لیکن چو به سر رسید ماهی

به یکی ز همنشینان سخن تو دوش گفتم

که تو دیده ای فلان راچو به سر سیه کلاهی

به جواب گفت خسرو تو کجا رسی به وصفش

نظری ز دور می کن به جمال پادشاهی