شمارهٔ ۶۰ - شکوه از حبس و زندان

چو مردمان شب دیرنده عزم خواب کنند

همه خزانه اسرار من خراب کنند

نقاب شرم چو لاله ز روی بردارند

چو ماه و مهر سر و روی در نقاب کنند

رخم ز چشمم هم چهره تذرو شود

چو تیره شب را هم گونه غراب کنند

تنم به تیر قضا طعمه هژبر نهند

دلم به تیر عنا مسته عقاب کنند

گل مورد گشته است چشم من از سهر

ز آتش دلم از گل همی گلاب کنند

به اشک چشمم چون فانه کورمیخ کشند

چو غنچه هیچم باشد که سیر خواب کنند

ز صبر و خواب چه بهره بود مرا که مرا

به درد و رنج دل و مغز خون و آب کنند

من آن غریبم و بی کس که تا به روز سپید