شمارهٔ ۸۴ - داستان تبه روزی و گرفتاری

بیچاره تن من که ز غم جانش برآمد

از دست بشد کارش و از پای درآمد

هرگز به جهان دید کسی غم چو غم من

کز سر شودم تازه چو گویم به سر آمد

آن داد مرا گردش گردون که ز سختی

من زهر بخوردم به دهانم شکر آمد

وان آتش سوزنده مرا گشت که دوزخ

در خواب بدیدم به دو چشمم شرر آمد

جز بر تن من نیست گذر راه بلا را

گویی که بلا را تن من رهگذر آمد

با لشکر تیمار حشر خواستم از تن

از آب دو چشمم به دو رخ بر حشر آمد

جانم بشدی گر نبدی دل که دل من

از تیر بلا پیش من اندر سپر آمد

هر تیر که گردون به سوی جان من انداخت

دل گشت سپر بر دل بیچاره برآمد

چون پاره شد از تیر بلا این دل مسکین

هر تیر که آمد پس از آن بر جگر آمد

بس زود برآمد ز فلک کوکب سعدم

چه سود که در وقت فرو شد چو برآمد