شمارهٔ ۱۸۷ - یکی از بزرگان را ستاید

زهی به مهتری اندر ز مهتران اول

چو از کواکب کیوان چو از بروج حمل

کمال وصف تو جستم خرد چه گفت مرا

مجوی ثانی او چون خدای عزوجل

اگر نبودی اوصاف تو کجا هرگز

شرف گرفتی ارواح ناطقه به محل

شب سیاه ز رأیت چو روز گشت سپید

که سنگ بسته ز لطفت چو آب گردد حل

فروغ طلعت تو روشنایی دل جود

غبار مرکب تو توتیای چشم امل

ز بندگان تو کم نفع تر ز خدمت تو

نباشد ایرا باشد عطای تو مرسل

چو ثبت کردم نام تو در جریده مدح

کشید کلکم بر نام هر که جز تو بطل

دماغ روح مرا مدح تو غذا و شفاست

وگرنه کی برمی جان ز گونه گونه علل

که گاه انشا معنی و لفظ مدحت تو

به دست طبع برون آیدی تمام عمل

خبر نبودی اندیشه را که مدحت تو

به مغز و کام دهد بوی مشک و طعم عسل