حکایت شمارهٔ ۷۴

آورده اند کی چون شیخ ابوسعید از نشابور بمیهنه می آمد در راه به منزلی فرو آمد و درویشان چیزی بکار بردند و سرباز نهادند چون وقت نماز درآمد درویشان به نماز ایستادند وصف برکشیدند درویشی مگر در خواب مانده بود از ماندگی راه چون بیدار شد جمع در فریضه شروع کرده بودند حیا مانع شد کی برخیزد همچنان خفته می بود از خجالت پس دزدی آمده بود تا رختی بردارد و در میان رخت آمد و آن درویش بیدار بود تکیه کرده سنگی برداشت و بران دزد انداخت دزد دانست که کسی می نگرد بگریخت و هیچ نتوانست بردن و جمع را ازین حال هیچ خبر نه چون سلام بازدادند و درویش را خفته دیدند بروی انکار کردند کی این بی نماز نگرید شیخ گفت بی نمازی باید تا جامۀ شما را گوش می دارد تا نمازی ماند و درنیافتند که شیخ چه می گوید چون پیش رخت آمدند و از آن حال خبردار شدند از آن انکار توبه کردند