بخش ۱۱ - جواب هندو به برزویه

هندو گفت هیچیز بنزدیک اهل خرد در منزلت دوستی نتواند بود و هرکجا عقیدتها بمودت آراسته گشت اگر در جان و مال با یک دیگر مواسا رود دران انواع تکلف و تنوق تقدیم افتد هنوز از وجوب قاصر باشد اما مفتاح همه اغراض کتمان اسرار است و هر راز که ثالی دران مرحم نشود هراینه از شیاعت مصون ماند و باز آنکه بگوش سومی رسید بی شبهت در افواه افتد و بیش انکار صورت نبندد و مثال آن چون ابر بهاری است که در میان آسمان بپراکند وبهر طرف قطعه ای بماند اگر کسی ازان اعلام دهد بضرورت او را تصدیق واجب باید داشت چه انکار آن در وهم و خرد نگنجد و مرا از دوستی تو چندان مسرت و ابتهاج حاصل است که هیچ چیز در موازنه آن نیاید اما اگر کسی را برین اطلاع افتد برادری ما چنان باطل گردد که تلافی آن بمال و متاع در امکان نیاید که ملک ما درشت خوی و خرد انگارش است برگناه اندک عقوبت بسیار فرماید چون گناه بزرگ باشد پوشیده نماند که چه رود