بخش ۴۰ - حکایت غوک و مار

غوکی در جوار ماری وطن داشت هرگاه که بچه کردی مار بخوردی و او بر پنج پایکی دوستی داشت به نزدیک او رفت و گفت ای برادر کار مرا تدبیر کن که مرا خصم قوی و دشمن مستولی پیدا آمده ست نه با او مقاومت می توانم کردن و نه از اینجا تحویل که موضع خوش و بقعت نزه است صحن آن مرصع به زمرد و مینا و مکدل به بسد و کهربا

آب وی آب زمزم و کوثر

خاک وی خاک عنبر و کافور

شکل وی ناپسوده دست صبا

شبه وی ناسپرده پای دبور

پنج پایک گفت با دشمن غالب توانا جز به مکر دست نتوان یافت و فلان جای یکی راسو ست یکی ماهی چند بگیر و بکش و پیش سوراخ راسو تا جایگاه مار می افگن تا راسو یگان یگان می خورد چون به مار رسید ترا از جور او باز رهاند غوک بدین حیلت مار را هلاک کرد روزی چند بران گذشت راسو را عادت باز خواست که خوکردگی بتر از عاشقی است بار دیگر هم به طلب ماهی بر آن سمت می رفت ماهی نیافت غوک را با بچگان جمله بخورد