بخش ۲

آورده اند که در زمین هند شگالی بود روی از دنیا بگردانیده و در میان امثال خویش می بود اما از خوردن گوشت و ریختن خون و ایذای جانوران تحرز نمودی یاران بروی مخاصمت بر دست گرفتند و گفتند بدین سیرت تو راضی نیستیم و ترا درین مخطی می دانیم چون از صحبت یکدیگر نمی نماییم در عادت و سیرت هم موافقت توقع کنی و نیز عمر در زحیر گذاشتن را فایده ای صورت نمی توان کرد چنانکه آید روزی به پایان می باید رسانید و نصیب خود از لذت دنیا می برداشت و لاتنس نصیبک من الدنیا و به حقیقت بباید شناخت که دی را باز نتوان آورد و ثقت به دریافتن فردا مستحکم نیست

در نسیه آن جهان کجا بندد دل

آن را که بنقد اینجهانش تویی

شگال جواب داد که ای دوستان و برادران از این ترهات درگذرید و چون می دانید که دی گذشت و فردا در نمی توان یافت از امروز چیزی ذخیره کنید که توشه راه را شاید که این دنیای فریبنده سراسر عیب است هنر همین دارد که مزرعت آخرت است در وی تخمی می توان افگند که ریع آن در عقبی مهناتر می باشد نهمت به احراز مثوبات و امضای خیرات مصروف دارید و بر مساعدت عالم غدار تکیه مکنید و دل در بقای ابد بندید و از ثمره تندرستی و زندگانی و جوانی خویش بی نصیب مباشید که لذات دنیا چون روشنایی برق و تاریکی ابر بی ثبات و دوام است در جمله دل بر کلیه عنا وقف کردن و تن در سرای فنا سبیل داشتن از علو همت و کمال حصافت دور افتد و عاقل از نعیم این جهانی جز نام نیکو و ذکر باقی نطلبد زیرا که خوشی و راحت و کامرانی و نعمت آن روی به زوال و انتقال دارد