شمارهٔ ۱
ندومه مه جٰان جدٰا بونی به مه چیر بسوته منه دل و کبٰابه چون طیر من شه درد عشق ره وینه که بووم تیر ته دل ره که ذره رحم نییه وینه بووم میر کی گت بو به سٰال گردش شٰال بووه شیر کی گت ب
۷ شعر از امیر پازواری
ندومه مه جٰان جدٰا بونی به مه چیر بسوته منه دل و کبٰابه چون طیر من شه درد عشق ره وینه که بووم تیر ته دل ره که ذره رحم نییه وینه بووم میر کی گت بو به سٰال گردش شٰال بووه شیر کی گت ب
اون حال که خدا او کرده آدم خاک مه گل ره خمیر هٰا کرده ته غم و واک سیل د چش مه اندی بیورده خاشاک که خار مژه دوسه مه دیده چاک مه دریوی دل هرگه که بییه کولاک ترسمه یار سر سرنگون بوه خ
استا بیمه خینو خرن با دل تنگ ترسیمه تلاونگ بکنه تلاونگ برو منه خاک سر چیره خور رنگ نکن شه سر می نزن شه سینه سنگ اونطور هاکن ونگ دشمن نشنویه ته ونگ تا اون تنگه خاک دله دل نوه تنگ دک
امیر گنه آهو ره دیمه کرده رم د زلف د گل سر هونیا هزارچم د تازه نرگس دارنه خمار لمالم برو دخش هادم که غم مه بوه کم چنگچی چنه زنی شه تار ره زیل و بم خماره چشمون ره من سرمه دکشم الف ا
اون جام که جمشید می بخرد بی یکی دم از اون جام تره سی نوویه یکی کم نگین چه سلیمٰانی و جٰام چون جم ای جم صفت ته دولت دمی نوه کم عیسیٰ دم و یحییٰ قدم مه دل شم یارب تنه دشمن ره فرو وره
اگر که آتش جا مه گوشت و ریجن آنون که یاری کننه دور وریجن ته مثل نیکو موننه شیر اندیجن شیرین لویی تن پاک ره شیر بریجن هلاله به خوبی ته گرها وریجن قبلت فنجیت جنوب شماله ریجن واین تدخ
عجب خشه که طالع کسی ره یاره هزار وله کار کنه دنی ور خاره بی عیب به دنی خونن یکی خداره مره ذره عیب این که دنی ره یاره نازنین دوست دل لنگرمه اختیاره زمین بیته لنگر به یک جا قراره دوس