شمارهٔ ۲

اون حال که خدا او کرده آدم خاک

مه گل ره خمیر هٰا کرده ته غم و واک

سیل د چش مه اندی بیورده خاشاک

که خار مژه دوسه مه دیده چاک

مه دریوی دل هرگه که بییه کولاک

ترسمه یار سر سرنگون بوه خاک

کافور بزویه تن ره او نکنه پاک

چٰادر دکشی سرره مه سینه بو چٰاک

مره چویی اسب ونن ورن سوی خاک

اون محل تنه عشق به مه جان نوه پٰاک

گذر بکرد مه ماه به کلاروی چٰاک

شه هر دور زلف ره درآوره پٰاک

فردا عرصٰات ایزد شه هٰاکنه پٰاک

هر کس شرم سٰاره سو آل جه دارنه بٰاک